انگیزه ای ندارم تا شعر ز من در آید

انگیزه ای ندارم تا شعر ز من در آید
جانا نگیر عیبم تا عمر من سر آید
کشتی شکسته ام من این باد شرطه ات کو
باشد که یار بینم یا جان من درآید
چوبی به روی دریا موجی مرا کشاند
تا هرکجا که باشد هرجا که آخر آید
من مست و بی قرارم ساقی بده شرابی
کین ماه هم سرآید آن ماه دیگر آید
یارا ، نگار و لیلی ، شیرین و ای زلیخا
چشمم ، بمان بهارم ، غم خوارت از ره آید
دوری مرا شکست و پیر و ذلیل و خارم
واله شوم چو بینم آن یار دلبر آید
چشم رغیب ندارم جانا نکن خیالی
من تیشه دار عشقم این بیستون کم آید