آدما تا کَسی رو دارن ، قدرشو نمیدونن !

آدما تا کَسی رو دارن ، قدرشو نمیدونن !
بعضی وقتا اصلاً نمیفهمن که هست ...
گاهی تا طرف میره ، میگن :
"آخی ... راحت شدیم "
اما بعد از یه مدت ...
وقتی میبینن هیشکی مثه اون نمیشه ؛
اول یادش میفتن ، بعد دلشون تنگ میشه
و بعد دنبالش میگردن ...
ولی دیگه پیداش نمیکنن !
حتی اگه پیداش کنن ،
دیگه اون همون آدم ِسابق نیست !...
کاش قدرِ آدمارو همون جور که هستن ،
همون جا که هستن بدونیم ،
تا تبدیل به حسرت نَشن ...