من خدایی دارم که در لابلای شبهای تار چراغ راهم می شود

من خدایی دارم که در لابلای شبهای تار چراغ راهم می شود

و در زیر آفتاب سوزان زندگی ، سایه بالای سرم.



من خدایی دارم که هزاران بار زیباتر از خورشید

و هزاران بار لطیفتر از دریاست.



من خدایی دارم که در هر لحظه به یادم شمعی در آسمان روشن می کند

ونظر می کند بر سلامتی روحم

و به اندازه دستان کوچکم جایی برای لمس عشق دارد.



من خدایی دارم که در همه حال برایم لالایی مادرانه سر می دهد

و عاشقانه گیسوانم را شانه می کند ،

و می شوید از من غبار زجرها و گرد تنهایی ها .



من خدایی دارم که هر شب پتوی زر دار آسمان را به رویم می اندازد

و گرمای زمین را نثارم می کند و سکوت را حاکم

می سازد تا من آسوده و آرام بخوابم.



من خدایی دارم که هر صبح نسیم روحبخش زندگی را در رگهایم می دمد

و می شوید صورت سیاهم را با دستان مهربانش

و می دهد بر من حوله نسیم تا خشک کنم گناهان دیروز و دیروزهایم .



من خدایی دارم که بی منت به من مهر می ورزد و بی توقع دوستم دارد.

خدای من تنهاترین خداست.

خدای من زیباترین خداست.

خدای من مهربانترین خداست.