‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ֹ ‍🌃 ‍ ‍ ‍ ‍ ‍     ‌‌
«در دل این هیاهوی بی‌پایان،
من دیوانه‌ای بودم که به بوی رزهای خیالت زنده مانده بود.
هرکس در این شهر، فریاد می‌زد و می‌دوید،
اما من آرام در کوچه‌های بی‌نفسِ خاطره،
دنبال ردپای نگاهت قدم می‌زدم.
شب را بهانه می کنم
برای پرسه زدن در کوچه های خیال ،
که شاید بگیرد دستانت را ،
دستان خالی ام.
چه رازها که میان گلبرگ‌های این رزهای خاموش پنهان ماند،
و چه شب‌ها که دیوانه‌تر از قبل،
با خیالت در خلوتِ ماه گم شدم.
باشد که روزی، این هیاهوی بی‌امان
از یاد برود،
و در سکوتی از جنس عطر رز،
دوباره مرا در آغوش بگیری…»
‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌