من آن شب کور شبهای سیاهم

من آن شب کور شبهای سیاهم



که فانوسی نمی سوزه به راهم



دلم فانوس راه بی نشونه



الهی صبح نیاد و شب بمونه



ای آسمون روشن با این همه ستاره



بگوچرا شب من ستاره ایی نداره



نا مهربون با من هم خدا هم زمونه



دنیا به این بزرگی برای من زندونه



ازعشق بی حاصلم یه مرغ پیردلم خدایا



حیف تو این جوونی ازغم بمیره دلم خدایا



اگه بگم چی دیدم از مردم زمونه



خودت میگی تو دنیا مرگه که مهربونه



تویی ستاره ی من پنهون نشو تو خونه



دنبال تو یه عمره سرم به آسمونه



زخم زبون مردم،آتیش زده به جونم



دلم خوشه که هرشب ،بیام برات بخونم



آه بیام برات بخونم



تا کی باید تو خونه درو به روم ببندم



از بس که گریه کردم یادم رفته بخندم



من مرده و تو زنده دنیا بی اعتباره



یادت باشه دل من جز تو کسی نداره