بی مِهرِ رُخت ،روزِ مرا نور نماندست

بی مِهرِ رُخت ،روزِ مرا نور نماندست
وز عمر؛مراجز شبِ دیجور نماندست

هنگام وداع تو، ز بس گریه که کردم
دور از رخ تو ،چشم مرا نور نماندست

می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت
هیهات از این گوشه،که معمور نماندست

وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
از دولت هجر تو کنون دور نماندست

نزدیک شد آن دم، که رقیب تو بگوید
دور از رُخَت این خسته ی رنجور نماندست

صبر است مرا، چاره ی هجران تو لیکن
چون صبرتوان کرد؟که مقدور نماندست...