(شِکوِه گُل 1)

(شِکوِه گُل 1)
به قبرستان گذر کردم چو روزی+
بفصدِدفنِ یارِ دلفروزی+++
گلی دیدم به قبری گشته پرپر+
شدم از حالِ زارِ او مکدّر+++
ندائی آمد از آن گل به گوشم+
به غلیان آمداین طبعِ خموشم+++
بدوگفتم چراگمگشته راهی؟
دراین ماتمسرایِ ماچه خواهی؟؟
زمانی رونقِ گلزاربودی+
هَزاران رابسی دلداربودی+++
به بویِ عطرِتودل شاد میشد+
زِغمهائی گران آزادمیشد+....
ادامه دارد.