‍

‍

بعضی وقتا با آدمایی نشست و برخاست میکنی که همه چیز رو از یادت میبرن
اینکه الان ساعت چنده و اینکه الان کدوم نقطه از این دنیایی
اینکه اصلا حواست نیست که پشت دستت یه ساعت بنده ... بیخیال دنیا و آدماش میشی
لیوان چایی که روبروته ازهمون لیوانیه که توی خونه ی خودت هست اما مزه ی اون چایی که اون موقع باهاش میخوری یه چیز دیگست ... حس بودنش مثل یه ادویه ی کاری میمونه
اصولا تکرار چیز قشنگی نیست اما خوشا به حال اونایی که مزه ی چایی لیوانشون قشنگ ترین تکرار توی زندگیشونه
چقدر ما آدما مزه های گمشده داریم ... مزه ها و لحظه هایی که دلمون واسشون تنگ شده
دیدی قلیونت چاق نمیشه یه تیکه زغال بر میداری میزاری کنار زغال خاموشه ... اونا رو هم روشن میکنه و قلیونت رو هم چاق
رفیق خوب هم مثل همون زغال روشنست
خوشا به حال اونایی که توی زندگیشون همیشه قلیونشون چاقه