آهــــــ ــــای ســـ ـــیـــ ـــگــــ ـــاری...

آهــــــ ــــای ســـ ـــیـــ ـــگــــ ـــاری...

مــن تو را میفهمم...
مــن کبودیِ چوب رفاقت را بر تن احساست می بینم..
مــن هم عمق زخم خنجر نارفیق را بر پشتت دیدم،

چنان کاری بود که عفونت آن زخم، به قلبت زد...
مــن بغض گرفته در گلویت را که با سکوتی

به بلندیِ یک فریاد قورت دادی شنیدم...
مــن تنهاییَت را میفهمم،

از فریب و خیانت رابطه ها بُریدی و همنشینی با

زیرسیگاریت را به آدمکهای نقابدار ترجیح میدهی...

》آهــــــ ــــای ســـ ـــیـــ ـــگــــ ـــاری《

مــن آن رفیق بامرامت نیستم که بگویم: نکش،میمیری...
اگر به اندازۀ چند پُک میتوانی آرامش را حس کنی،بکش...
آهــــــ ــــای ســـ ـــیـــ ـــگــــ ـــاری...

ســـ ـــیــــ ـــگـــ ـــارت را بکش!


تــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــهــــــــــــــــا


==================