در امتداد کوچه های بی عبور

در امتداد کوچه های بی عبور
نبض صدایی را میشنوم
که از خلوت مستانه ی لحظه ها
و کوچ صد ساله ی مرغان نغمه خان
گله دارد و من...
در هزار توی کاهگل دیوارهای غم زده
به چشمانش نگریستم و ...
به چشمانش نگریستم و گذشتم ...
و انگار که ندیدمو نشنیدم.
اری این است زندگی.
میگذاری و میگذری
بی انکه ردی به جا بماند....
پر کاهی میان طوفانیم
از ان روست که خندانیم...



(در لحظه جاری باش)♡
☆محمد☆

شبتون خوش دوستان