دبیرستانمخفیمن

#دبیرستان_مخفی_من
پارت 4

در با صدای آرامی باز شد. نور کمی از اتاق بیرون زد. هانا نفسش را حبس کرد و قدم به داخل گذاشت.

اتاق، بزرگ‌تر از چیزی بود که انتظار داشت. دیوارها با پارچه‌های مخمل سیاه پوشیده شده بودند، و تنها منبع نور، چلچراغی بود که از سقف آویزان بود و نوری طلایی اما سرد به فضا می‌پاشید.

پشت میز بزرگی که با نقشه‌ای عجیب و چندین کتاب قدیمی پوشیده شده بود، مردی نشسته بود. موهایی نقره‌ای، چشمانی خاکستری و نگاهی که انگار از اعماق ذهن آدم خبر داشت.

رئیس: خوش اومدی... کیم هانا.

هانا: شما کی هستید؟ چرا اسم منو می‌دونید؟

رئیس: اینجا جایی نیست که بخوای همه‌چی رو بدونی. اما زمانش که برسه، همه‌چی رو خودت می‌فهمی.

هانا: یعنی چی؟ چرا من؟

(لئو، کوک و تهیونگ کنار در ایستاده بودن و چیزی نمی‌گفتن.)

رئیس: چون تو فرق داری... اون کمد، فقط برای آدمایی باز می‌شه که یه نشونه توی وجودشونه. و تو… نشونه‌رو داری.

هانا (آشفته): من فقط یه دانش‌آموز معمولیم!

رئیس (لبخند مرموزی زد): اون چیزی نیست که تو فکر می‌کنی. پدرت کی بود، هانا؟

(هانا با تعجب عقب رفت)

هانا: چی؟ پدرم؟ اون سال‌هاست که گم شده... اصلاً نمی‌دونم کجاست!

رئیس: پس وقتشه حقیقت رو بفهمی. پدرت، یکی از اعضای اصلی سازمان ما بود... ولی خیانت کرد.

(سکوت همه‌جا رو پر کرد.)

هانا: نه... امکان نداره...

رئیس: خواهی فهمید، هانا. فقط باید انتخاب کنی...
با ما باشی...
یا بمیرى.

(کوک جلو اومد، نگاهش جدی بود)

کوک: اگه تصمیم گرفتی، فردا نیمه‌شب بیا پشت زمین ورزش. راه برگشتی نیست.

(در باز شد. هانا بیرون رفت، ولی دیگه مثل قبل نبود... همه‌چی تغییر کرده بود.)


ادامه دارد...