در کتاب مفتاح الجنة مرویست که روزی حضرت رسول صلی الله علی

در کتاب مفتاح الجنة مرویست که روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله در حجره خود نشسته بود، و حسنین علیهما السلام در خدمت آن حضرت بودند، و آن جناب به دیدن آن بزرگواران مسرور بود، که ناگاه امام حسن علیه السلام از جدّ بزرگوار خود آب طلبیده حضرت به درون حجره نظر انداخت کسی را ندید،
پس از جای خود برخاسته جام را پر از آب کرد می خواست که به امام حسن علیه السلام بدهد، امام حسین علیه السلام عرض کرد: یا جدّاه انا عطشان حضرت رسول صلی الله علیه و آله متفکر شد، که در میان دو نور دیده چه کند اگر آب را به امام حسن علیه السلام بدهد امام حسین علیه السلام محزون می شود و اگر به امام حسین علیه السلام بدهد، امام حسن علیه السلام محزون می شود.
در این فکر بود که ناگاه از عقب سرش دستی با جام پر از آب از بیرون حجره دراز گردید، و عطر آن آب ، حجره را معطّر گردانیده و به امام حسین علیه السلام داد.
و رسول خدا صلی الله علیه و آله از دیدن آن خوشحال شده آب خود را به امام حسن علیه السلام داد، و در آن حال ، جبرئیل به حجره داخل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: یا جبرئیل کجا بودی ؟ عرض کرد: در سدرة المنتهی بودم که از جانب پروردگار عالم به من وحی رسید که خود را به بهشت برسان ، و یک جام آب ، از آبِ سلسبیل پر کرده برای حسین ببر، او را از انتظار بیرون بیاور، مبادا! دل مبارک حسین علیه السلام آزرده گردد.(6)