وقتی که تنهای تنها می شوی، وقتی که دوستانت، درست در حسـاس

وقتی که تنهای تنها می شوی، وقتی که دوستانت، درست در حسـاس ترین لحظه رهایت میکنند، وقتی که طوفان امتحان، خاشاک دوستی های سطحی را می رباید، و لجن متعفن خودخواهی و منفعت طلبی را نمایان می سازد، وقتـی که هیچ تکیه گاهی برایت نمی ماند، و هیچ دستی خالصانه به سویت دراز نمی گردد، یک پناهگاه میماند، که هیچ حادثه ای نمیتواند آن را از تو بگیرد.


او حتی در مـقـابـل بـدی هـای تو، خوبی مـی آورد و روی زشتـی های تو، پـرده ی اِغماض می افکند. اگر بدانی که محبت و اشتیاق او به تو چقدر است، بنـد بنـد تـنــت از هــــم می گسلد. حتــما دانسـته ای که “او” کیست!


این “او” برای هریک از ما، یک معنا دارد. پس چرا همیشه در انتها به او برسی؟ از “او” آغاز کن …