کفش‌هایم بی‌نهایت خسته‌اند

کفش‌هایم بی‌نهایت خسته‌اند
راه رفتن را به رویم بسته‌اند 
 
من به فکر کوه و دشت و جنگلم
می‌کشد خمیازه کفش تنبلم
 
من به فکر رفتنم از راه راست
کفش می‌گوید: این راه خطاست
 

 
من به فکر رفتنم از این مکان
در مقابل کفش می‌گوید: بمان
 
کفش‌ها را می‌کنم از پای خود
می‌شوم راحت من از همپای خود
 
رفت باید از میان سنگلاخ
بی‌کلام و صحبت و بی‌آخ و واخ!
 
کفش کهنه در بیابان نعمت است
کفش تنبل هم بلای حرکت است