(قصه ی هوندنت)

(قصه ی هوندنت)
دیدِتِن غروبِ جمعه، آسمون چکک غمی هه؟/چِهمی پُر بودِن اِ دنیا ، آ فقط به تو کمی هه
غروبُنِ جمعه ،خورشید، به خو ذهب اکنت ارِت زیر/رو اگنت اِ آ نگاهِ سردِ ای زمینِ دلگیر
بی تو دلگیرن زمین و توی چشمی پرِ دردِن / رویِ آسمونِ جمعه ، تو غروب سرخن و زردن
شرمی هه که دادی وعده که اتی وله نهوندی / حتی یاسمین که واز بو غنچه ای اسم تو خوندی
گل نرگس که نبوتا یاسمین دَوُوم نتارت/موا که نورِ نگاهت روی ای دلوم ببارت
خالیِن قابِ دلِ مه جاشه اِ عکسِ نگاهِت/ تو بکش روی دلِ مه با نگات نقشه ی راهِت
بدو و گوشون تاریخ پُر بکن اِ اسم جونت/ صفحوُنْ تقویم اواتی قصهْ، هوندنت بُخونِت
برسد روزِه تو تقویم بدینیم روزِ ظهوری/هر کَه آرِزوشه نیستی کور ببوت چهمونِ سوری....
شاعر :یکی از بچه های محله
سلامتیش صلوات ب زبان مینابی