#شام_غریبان

#شام_غریبان
 به خاطر می سپرد آن لحظۀ دیدار رویت را

برای آخرین بار آمد و بویید رویت را 

گلی پامال زیر سم اسبان یافت خاک آلود 

و در خاشاک و خون و خس به هم پیچیده مویت را 

نگاهی دوخت بر چشم و لب و دندان خونینت 

جلوتر آمد و بوسید رگ های گلویت را 

لبت تشنه ... ولی جانت لبالب دید از دریا 

و سرگرم شنیدن بود با نی گفتگویت را 

شب شام غریبان رفته رفته دشت را پر کرد 

دوباره خم شد و بوسید رگ های گلویت را