من یه دختـر ایرانیم...

من یه دختـر ایرانیم...
موهام تیره است و چشمام روشنیش خدادادیه....
بینی ام کمی بزرگه اما به گردیِ صورتم میاد
کوتاهیِ قدمُ با پاشنه هایِ بیست سانتی جبران نمیکنم
من حسرتِ بینی عملی و لب های پروتزیِ کسی رو نمیخورم
من خـودمم
یه خودِ ساده....
من عوض نمیکنم سادگیُ اصالتِ چهره امُ باهیـــچ افزودنیِ مجاز و غیـر مجازی....
من یه دختر ایرانی ام
محتاجِ نگاهُ توجه یا لرزیدنِ دلی برایِ پروتزِ لب ها و گونه های برجسته م نیستم....
من بنده یِ عشقم و زاده یِ مهــر
و خودمُ همینطور که هستم
با همه ی بدی هاوخوبی ها
کمی ها و کاستی ها دوست دارم....
من دنیایِ ساده و خالی از عشقای الکی و رنگارنگمُ
با شلوغیُ زرق و برقِ زندگی هایِ پوچِ بقیه عوض نمیکنم....
قهرمانِ زندگیِ من
مادرمه
کسی که نجابتو پاکی رو از نگاهش میشه خـوند
و زن بـودن رو میشه ازش یاد گرفت....
قهرمانِ من دختـ !ــری که یادش رفته آدمه و نه عروسک
 دختری که جونش برایِ توجه دیگران در میـره نیست
قهرمانِ من دست تو دستِ پسرایِ شهر نمیچـرخه....
من یه دخـتر ایرانی ام
و هنوز برایِ کوله و کتونی و دامن هایِ گل گلــی جـون میدم و مـردِ رویاهام یه آغوشِ امن داره، نـه یه ماشیـنِ گرم...
منم یه دختر ایرانی ام ولی هنوز گم نکردم سادگیُ لا به لایِ خوشگلیایِ افراطی....