ساقیا! آمدن عید مبارک بادت

ساقیا! آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرود از یادت
بهار می‌آید؛ با چمدانی پر از شکوفه و لبخند. چشم‌هایش، آمیزه خورشید و ابر؛ دلش آینه‌بندان سبزه و باران.
بهار می‌آید و از رد گام‌هایش، رودهایی زلال، زمین چرک را به شست‌وشو می‌خوانند. نوروز از راه می‌رسد و خاک، در رستاخیزی شگفت، رستن آغاز می‌کند. مردمان شهر، دست در دست مهربانی با گل و آینه به شادباش هم می‌روند.
از قلب‌ها پنجره‌هایی بی‌شمار به سمت هم گشوده می‌شوند و این‌گونه، جشنواره انسان و طبیعت افتتاح می‌شود.