برای شعــر گفتنـم ، تو بهترین بهــانه ای

برای شعــر گفتنـم ، تو بهترین بهــانه ای
دلیــل مــاندگاری ، هــر غــزل و ترانه ای

بخوان به لحن عاشقی ، دلم گرفته از غمی
غمــم ز دل نمی رود ، مگر به عاشقانه ای

بیا به خانه ی دلم ، که غرق بی پناهی ام
دلم پر از امید کن ، به جلوه ی شبانه ای

درون خلوت دلم ، ببین جوان و پر تپش
میان سینه می وزد ، طنین عاشقانه ای

طلـوع کرده چشـم تو به ساحل نگاه من
و جلوه های مهر تو ، رسیده هر کرانه ای

شکفتـه شـد گل وفا ، به شوره زار باورم
و بذر مهـر در دلــم ، دوباره زد جوانه ای

شکوه رقـص واژه را ، درون دفترم ببین
تو در غزل نشسته ای ، عزیز جاودانه ای ...