‎همیشه یک "توی" لعنتی ای هست که آدم ها را کلافه کند.

‎همیشه یک "توی" لعنتی ای هست که آدم ها را کلافه کند.
‎که چشم و گوش شان را به روی همه چیز ببندد و ادای زئوس را درآورد و بخواهد که سجده های عاشقانه به درگاهش سرازیر شوند.
‎یک "تویی" که فقط آمدن را بلد است و هیچ چیز دیگری از بودن نمی داند.
‎همینکه بیاید و کسی را برای وقت های بیکاری اش پیدا کند، کافیست.
‎همینکه خیالش راحت باشد که کسانی را دارد تا به وقت نیاز تیمارش کنند برایش بس است.
‎"تویی" که انتظار وفا دارد و خودش نمی تواند وفادار بماند
‎توقع گذشت دارد و خودش روی خودخواهی را کم کرده.
‎که نه رسم عاشقی می داند و نه می خواهد تنها بماند.
‎"تویی" که همه چیز و همه کس را برای خودش می خواهد و همیشه هم حق به جانب است.
‎یک "توی" لعنتی ای که فقط می آید تا هوای رابطه را آلوده کند و وقت عشق را بگیرد و آدمیزاد را از هر چه اعتماد و دونفره بودن است بیزار کند.
‎تازگی ها هر کجا را که می بینی یکی از این "تو" های لعنتی معطل و بی هدف ایستاده و منتظر شکار است.
‎چنین آدم هایی را باید همان اول آشنایی دور ریختشان...
‎باید کنارشان گذاشت...
‎تا از ما افرادی بیرحم و انتقام گر نساختند باید رهایشان کرد و رفت.
‎این ها زمانی همان عاشق های چشم و گوش بسته ای بوده اند که کسی از عشق بیزارشان کرده.

‎#شیما_سبحانی
‎از کتاب: خیال بافی ها