چشمانت که باز می شود

‌

چشمانت که باز می شود؛
شب پر می کشد
و خنده ات خورشید را؛
به حوالی خانه ام دعوت می کند...
وحکایت صبح این است؛
همه چیز زیر سر توست
نه خورشید!