أرید اشتم هوه منکَع عبیر وهیل

أرید اشتم هوه منکَع عبیر وهیل
انه معلعل ودور عالنفس مبیوکَ
عثر بیه الحزن طشر ضحکتی اجروح
وانه بروحی سوالف تخنکَ المخنوکَ
رابی ویالدمع من جان عمری اکَماط
الفرح لابسلی حنضل ماکَدرنه انضوکَ
انه بروحی کَصب من احجی تسمع نای
الوجع یکشخ بجرحی وانی اشد اعلوکَ
جبته امشی عدل بس الوکت معــــووج
اشوف الناس خرسه بس نضرهه احلوکَ
انه بخــنکَة عطش ما جاملت للـــــمای
صرت ناعور جرفی وانی طافح شوکَ
بقیت بعز رغـــم ماشالنی العصــــــفور
انه صـــابر رغـــــم مابیه فـــحطت نوکَ
الیزکَینی ضحکه بروحی یطرد ضــــیم
انه دافن ضحکتی بصوت بس مفتوکَ
عشت محبس ذلیل اکَبال جف مبتور
عشت موسم شتالة کَاع ما مرفوکَ
انه مسافر کصیبه افتهم حجی اللیل
المبلل وجـــع غیر السهر مـــیضوکَ
اریــــد ارتاح سیر عـــندی ملک الموت
عشت خنکَة تراجی اعله الزلف مدکَوک
خلص عمری تعب حدما هدل مکفای
تری المحنی ضهر عنده شریف الطوکَ
انه بعازة دفــــو ومستحقر الــــحطاب
اخافن عالحطب عندی کلب محروکَ
شسوالف یاکلب حسرات روحی اثکال
اخاف احجی بعد یصرخ جرح مخنوکَ