ازش پرسیدم با عشقت چند وقته با هم هستید

ازش پرسیدم با عشقت چند وقته با هم هستید؟؟؟
گفت نزدیک چهار سال...
پرسید تو چند ساله با عشقت هستی؟؟؟
گفتم من؟من که عشقی ندارم...هر کی میاد تو زندگیم یه چند روزی یا چند ماهی میمونه بعد میره،یعنی خیلی سعی میکنم نگهش دارما،با محباتم،با مهربونیام،با یکرنگ بودن و صادق بودنم...اما نمیدونم چرا هیچوقت نمیشه...
گفت خب مشکلت همینه که مهربونی و خوش قلب...
واسه همینه که هیچکی کنارت نمیمونه...
گفتم یعنی چی؟؟؟یعنی تو به عشقت محبت نمیکنی؟مهربون نیستی باهاش؟؟
گفت چرا هستم ولی به اندازه به وقتش...
ما آدما ذاتمون همینه
هر چیزی که زیاد باشه دلمون رو میزنه..
محبت کن،مهربونی کن،ولی گاهی اوقات از قصد یه کم دلشو بشکون،از قصد حرف رفتن بزن،ترس رفتنت رو تو دلش بنداز،گاهی اوقات از قصد مغرور باش،هر چی گفت چشم نگو،باهاش لج کن...
اینجوری خیلی بیشتر خواستنی تر میشی...
اشک تو چشمام جمع شد
گفتم لعنت به اون عشقی که بخوای خودت نباشی و ادا در بیاری
من مهربون میمونم،هیچوقتم فیلم بازی نمیکنم
شک ندارم یه روزی یه کسی پیدا میشه عاشق همین محبت و مهربونی و سادگی من میشه
اگه قراره اون طوری خواستنی بشم اصلا صد سال سیاه نمیخوام کسی منو بخواد...

#جمعه 97/2/28