کلبه ام پنجـره ای باز بـه دریـا دارد

کلبه ام پنجـره ای باز بـه دریـا دارد
خوب من! منظره ی خوب،تماشا دارد
ساختــم آینـه ای را به بلندای خیال
تا خودت را به تماشای خودت وا دارد
راز گیسوی تودنیای شگفت انگیزیست
که بـه اندازه ی صد فلسفـه معنا دارد
گوش کن خواسته ام خواهش بیجایی نیست
اگـر  آیینه ی دستت بشـوم ، جـا دارد
چشـم یک دهکده افتاده به زیبایی تو
درتویک وسوسه ی مبهم وسرگردانست
ازهمان وسوسه هایی کـه یهـودادارد
عشق راباهمـه شیرینـی وشورانگیزی
لحظه هاییست که افسوس و دریغا دارد
بـیقرار آمدن ،آشفتــن وآرام شدن بس که تماشا دارد