بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
شناخت ذات :
نه تنها ذات خداوند سبحان،بلکه هیچ ذاتی قابل شناسایی نمی‌ باشد؛بلکه هرچیزی،با اسم‌ها نشانه‌هاوآیاتش نشانه‌های هدایت کننده به سویش شناخته می‌شود.
به عنوان مثال: اسمی برای موجودی معین وضع می‌نماییم به نام انسان، که البته در هر زبانی، متفاوت می‌ باشد؛ لذا وقتی گفته می‌شود: انسان، معلوم می شود که از چه موجودی سخن گفته میشود. اما، انسان بودن، چه به حسب ظاهر و چه باطن، نشانه‌هایی دارد؛چنان که اگر پرسیده شود: کدام موجود راست قامت - روی دو پا - ناطق و هوشمند می‌باشد، پاسخ داده می‌ شود: انسان؛ یا اگر پرسیده شود : کدام موجودی از عقل شناختی که به نور علم میبیند قلب برای فهم حقایق - و اختیار در انتخاب برخوردار می‌ باشد، باز پاسخ داده می‌ شود: انسان!
خداوندسبحان نیز با اسم‌ها و آیاتش شناخته میشود که صرفاً کلمات و معانی و مفاهیم نیستند، بلکه همه مخلوقات او می‌ باشند. بدیهی است که اگر چیزی وجود نیافته باشد و تعین خارجی نداشته باشد، با هیچ اسم، آیه، توصیف و تعریفی قابل شناختن نمی‌باشد.
بنابراین، اگر خداوند متعال را با اسم‌هایی چون: حیّ، علیم، حکیم، خالق، قادر و ربّ - می‌ شناسیم، به خاطر آن است که علم و حکمت و سایر اسم‌ها و نشانه‌های او، در عالَم خلقت تجلی یافته است و تجلی خود را در تمامی افق‌های عقلی، علمی، فطری، قلبی و فهمی، خَلقی و در تمامی عالَم خلقت، به ما نشان داده و می‌دهد.
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به زودى به سرعت و پیاپی، آیات نشانه‌ هاى هدایت کنندۀ خود را درافقهاى گوناگون و در وجودشان درونشان، بديشان خواهيم نمود تا برايشان روشن گرددكه اوخود حق است؛آيا كافى نيست كه پروردگارت خود شاهد هر چيزى است.(سوره فصلت آیه 53)
صفات :واژۀ صفت، دو کاربرد دارد؛ یکی هنگامی است که ویژگی‌ های کسی را توصیف می‌نماییم، مثل این که بگوییم: فلانی، دانشمند است - زیباست - قدرتمند است، یا بگوییم: فلانی بد اخلاق و بد عمل است؛ این توصیف، برای معرفی و شناخت حق تعالی نیز جایز است و به کار می رود، چنان که آیات توحیدی درقرآن مجید، همه توصیف اوست،(ادامه دارد...)