بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول : آدم خوب کیست؟
همۀ نعمتها را می بیند. میبیند از توی همه اش بزرگ شدن هست! شما یک دانه خوبی پیدا نمیکنید که تویش بزرگشدن نباشد.
تلاش انسان برای خوبشدن، تلاش برای کِشآمدن و بزرگ شدن روح است.از نظر زمان، از نظر عاطفه، از نظر هر چیزی؛ عقل، أعقَلُ النّاسِ أنظَرُهُم في العَواقِبِ - امام على عليه السلام فرمودند : خردمندترين مردم، عاقبت انديش ترين آنهاست.(غرر الحكم : 3367)
هر کی بیشتر به عاقبت نگاه میکند عاقلتر است. عاقبت را ببین، این یعنی بزرگ شد. بزرگشدن نیاز اصلی آدم است!
دوباره میرویم سرِ نماز. وقتی که شما میگویی الله اکبر، چرا ذکر نماز الله رحمن نمیگویی؟ چرا خیلی از کلمات دیگر را استفاده نمیکنی؟ این کبریایی تمنّای اصلی آدم است. بعد انسانی که دوست دارد بزرگ بشود، وقتی از راه غلط میرود بزرگ بشود میشود متکبّر. وقتی بزرگ نشده خودش را بزرگ میداند میشود متکبّر.
پس اصلیترین نیاز آدم بزرگ شدن است، اصلیترین عیب آدم هم خود بزرگبینی است. چرا آدمها خود بزرگ بین می شوند؟ چون این بدبخت بیچاره اصلاً آفریده شده برای بزرگ شدن! حالا عجله دارد، اشتباه می کند، می شود متکبر.
اگر ذهن انسان رها باشد، سراغ امور منفی و نگرانیها میرود. اگر بخواهیم ذهنمان سراغ نداشتهها نرود و دچار حسرت گذشته و نگرانی از آینده نشود، باید تمرین بسیار برجستهای را که دین به ما داده است اجرا کنیم و آن هم اینکه به خودمان عادت بدهیم همیشه نیمۀ پر لیوان را نگاه کنیم؛ یعنی به داشتهها نگاه کنیم و بعد، بهخاطرش خدا را شکر کنیم.
شکر نعمت که اینهمه پاداش برایش شمردهاند در واقع میخواهد زاویۀ دید ما را تغییر بدهد.
روی داشتههایت متمرکز بشو و فکر کن که میشد همین ها را هم نداشته باشی؛ یعنی خدا میتوانست اینها را به تو ندهد. اگر آدم به این نوع نگاه، عادت کند، کلاً ذهنش مثبت و گرم می شود و تحت کنترل او درخواهند آمد.(ادامه دارد...)
قسمت اول : آدم خوب کیست؟
همۀ نعمتها را می بیند. میبیند از توی همه اش بزرگ شدن هست! شما یک دانه خوبی پیدا نمیکنید که تویش بزرگشدن نباشد.
تلاش انسان برای خوبشدن، تلاش برای کِشآمدن و بزرگ شدن روح است.از نظر زمان، از نظر عاطفه، از نظر هر چیزی؛ عقل، أعقَلُ النّاسِ أنظَرُهُم في العَواقِبِ - امام على عليه السلام فرمودند : خردمندترين مردم، عاقبت انديش ترين آنهاست.(غرر الحكم : 3367)
هر کی بیشتر به عاقبت نگاه میکند عاقلتر است. عاقبت را ببین، این یعنی بزرگ شد. بزرگشدن نیاز اصلی آدم است!
دوباره میرویم سرِ نماز. وقتی که شما میگویی الله اکبر، چرا ذکر نماز الله رحمن نمیگویی؟ چرا خیلی از کلمات دیگر را استفاده نمیکنی؟ این کبریایی تمنّای اصلی آدم است. بعد انسانی که دوست دارد بزرگ بشود، وقتی از راه غلط میرود بزرگ بشود میشود متکبّر. وقتی بزرگ نشده خودش را بزرگ میداند میشود متکبّر.
پس اصلیترین نیاز آدم بزرگ شدن است، اصلیترین عیب آدم هم خود بزرگبینی است. چرا آدمها خود بزرگ بین می شوند؟ چون این بدبخت بیچاره اصلاً آفریده شده برای بزرگ شدن! حالا عجله دارد، اشتباه می کند، می شود متکبر.
اگر ذهن انسان رها باشد، سراغ امور منفی و نگرانیها میرود. اگر بخواهیم ذهنمان سراغ نداشتهها نرود و دچار حسرت گذشته و نگرانی از آینده نشود، باید تمرین بسیار برجستهای را که دین به ما داده است اجرا کنیم و آن هم اینکه به خودمان عادت بدهیم همیشه نیمۀ پر لیوان را نگاه کنیم؛ یعنی به داشتهها نگاه کنیم و بعد، بهخاطرش خدا را شکر کنیم.
شکر نعمت که اینهمه پاداش برایش شمردهاند در واقع میخواهد زاویۀ دید ما را تغییر بدهد.
روی داشتههایت متمرکز بشو و فکر کن که میشد همین ها را هم نداشته باشی؛ یعنی خدا میتوانست اینها را به تو ندهد. اگر آدم به این نوع نگاه، عادت کند، کلاً ذهنش مثبت و گرم می شود و تحت کنترل او درخواهند آمد.(ادامه دارد...)
- ۱۱۱
- ۱۴ دی ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط