من دلم تنگ شده ، فاجعه را میفهمی

من دلم تنگ شده ، فاجعه را میفهمی
عمق دلتنگی و این حال مرا میفهمی

چون درختی که ، بریزد همه ی بار وبرش
شده ام مضحکه ی ، صاعقه ها میفهمی

رو به موتم ،همه اینگونه بمن خیره شدند
منم آن روح سراسیمه رها ، میفهمی

قهر تو برده مرا ، تا درکاتی دیگر
شده ام کافر ومغضوب خدا ، میفهمی

گرخداوند بپرسدکه ، چه میخواهی تو
من بگویم که تو را ، باز ترا میفهمی
کفشهای تا به تا و وصله دار من کجاست؟
خاطرات خوب و شیرین بهار من کجاست؟

کوچه های خاکی و باهم دویدن هایمان
شور و شوق خنده ی بی اختیار من کجاست؟

کاهگل ها عطر دفترهای کاهی داشتند
خاک باران خورده ی ایل و تبار من کجاست؟

کو دبستان؟ کو کلاس درس؟ کو آن نیمکت؟
همکلاسی همیشه در کنار من کجاست؟

باغ سرسبز الفبا را چرا گم کرده ام؟
سطر سطر سیب های " آب" دار من کجاست؟

آتش پیراهنت مانده ست در من سالها
ریزعلی! تنهای تنهایم قطار من کجاست؟

مانده جای ترکه اش بر روی دستم، کو خودش؟
درس سارا، درس شیرین انار من کجاست؟

رفت آن روباه مکار و پنیرم را ربود
زاغ خوش آواز روی شاخسار من کجاست؟

پس چه کس خط میزند مشق شبم را بعد از این؟
پای تخته مهربان آموزگار من کجاست؟

ثلث اول آشنایی، ثلث دوم دوستی
ثلث سوم دستخط یادگار من کجاست؟

باز هم پاییز شد بابای پیر مدرسه!
خش خش برگ درختان چنار من کجاست؟

کاش میشد باز هم برگشت تا آن روزها
خسته ام دلهای سنگی! روزگار من کجاست؟