حواست هست که حواست نیست؟

حواست هست که حواست نیست؟
من هنوز آنقدرها آدم بزرگی نشده ام که در ازدحام و شلوغی خیابان های این شهر،‌
دستم را ول کنی و گم نشوم!
گمم کرده ای،
دستم را ول کرده ای و گم شده ام،
مثل کودکی هایم!
خیالی نیست...
فقط روزی روزگاری اگر یادت افتاد که نیستم
و خواستی دنبالم بگردی
نشسته ام کنج همان پیاده روی شلوغ زندگی که دستت از دستم روزی سُر خورد
به گریه کردن...
همانقدر بی پناه...
همانقدر منتظر آمدنت...
نمی آیی؟!
ببینم؟!
اصلا تو حواست هست که حواست نیست؟!