وقتش که برسد،

وقتش که برسد،
کسی می‌آید که دستانت را محکم میگیرد و با کمال میل تا آخر دنیا با تو خواهد آمد...
میدانی؟!
میخواهم بگویم صبوری کن.
به معنای واقعی جمله،همه چیز را به زمان بسپار.
دستانت را
زخمِ تازهء روی انگشتت
ریحان های تَرِ روی بام، که قرار است خشک بشوند.
دانه آفتابگردانت که زیر خاک است...
همه را به زمان بسپار...!