‌‌با کَس نتـوان گفت کـه از عقـل بـرون است

‌‌با کَس نتـوان گفت کـه از عقـل بـرون است
آن صحبت گندیده که عمریست درون است

هر کـو که رسیدم _ شده بن بست _ دریغا
ایراد ، ز من یا که از این بخت نگون است

آخـر چـه نـویسم که قـلم هـم شده یاغـی
آن ساحر عفریته که هر لحظه زبون است

بـا بَـربـَط نـاکـوک غــزل از چــه نــوازم
وقتی قلم آغشته ی بر جوهرخون است

مـدهوش شدم _ رقـص سمــاعی بگـرفتم
اینجا سخن از سلسله ی اهل جنون است

مرتضی_شاکری