هرچند امیدی به وصال تو ندارم

هرچند امیدی به وصال تو ندارم
یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم

ای چشمه‌ی روشن! منم آن سایه که نقشی
در آینه‌ی چشمِ زلال تو ندارم

می‌دانی و می‌پرسیَم ای چشم سخنگوی!
جز عشق، جوابی به سوال تو ندارم

ای قُمْریِ هم‌نغمه در این باغ، پناهی
جز سایه‌ی مهرِ پر و بال تو ندارم

از خویش گریزانم و سوی تو شتابان
با اینهمه راهی به وصال تو ندار