گلوی آدم را گاهی باید بتراشند . . . .

گلوی آدم را گاهی باید بتراشند . . . .


تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود . . . .


دلتنگی هایی که جایشان نه در دل ،


که در گلوی آدم است . . . .


ِدلتنگی هایی که میتوانند آدم را خفه کنند . . . . !!! 




شبهایم رابا چشمان خیس آغشته به جنون ،


سپری می کنم . . . .


و باد ،


چه زیبا زندگی تکراریم رادر اتاق ،


به رقص وا می دارد . . . .