لقد عظمت الرزیه

لقد عظمت الرزیه
و جلت
و عظمت المصیبه...

یاحسین...
عشقها به آستانه ی محبتت نرسیده بال و پر میسوزند
و مصیبتهای عالم در مصاف اقیانوس مصایب تو تسلیم استحاله اند...

حسین من
سید و سرورم
راه و مقصد و مقصودم
خاکم, به آفتاب نظر, کیمیایم کن
آقای من
آرزوی من
رویای من
خیال و دل و عقل و اندیشه ی من
دنیا و عقبای من
دامان بلند عنایتت را از دستان آلوده ام مگیر...

ای گودال قتلگاه تو معراجم
سوی تو می آیم حسین جان
افتان و خیزان
واژگونه
بی خویش
و سر در پیش
سوی تو می شتابم...

ای کریم ابن کریم
ای جواد ابن جواد
ای شرف جود و کرم
ای عز جوانمردی
ای قامت آسمان شکافت, الف خیمه ی رأفت
ردم مکن
بازم مگردان...
به حق مظلومیت مادرت زهرا...