روش سنتی تهیه کشک و قره قروت

روش سنتی تهیه کشک و قره قروت

دوغ را درون ظرفی می ریزند و بر روی آتش قرار می دهند و به وسیله ی بوته ایی خار دار( اغلب از بوته قنسک ) آن را هم میزنند .
برای پیاده کردن دوغ از روی آتش زمانی مناسب است که دوغ کمی غلیظ شده باشد و از نشانه های غلظت دوغ چسبیدن به دیواره ظرف است.

به این مایع " توراق " گفته می شود.

از همان ابتدا باید دوغ را هم زد ، اگر دوغ را از همان ابتدا هم نزنیم باعث پوک شدن کشک می شود و کشک هنگام گلوله کردن از هم می پاشد.

پس از آنکه دوغ کمی غلیظ (توراق) شد آن را درون کیسه هایی آویزان شده می ریزند و وسط کیسه را به وسیله طناب می بندند.
این کار باعث می شود تا آب ( آب تلف یا آب زیر تربه) سریعتر خارج شود.

زمانی که آب تلف توراق درون کیسه کاملا خارج شد کشک درون کیسه (اسپار) را تخلیه کرده و نمک و مقداری زیره و یا ادویه جات دیگری به آن اضافه می کنند.

(نمک برای جلوگیری از خراب شدن و ادویه جات برای طعم دادن به کشک )
سپس اسپار را به صورت گلوله هایی کوچک در می آورند و درون ظرف میگذارند تا آماده خشک شدن شود.
تلف(قره قروت)

پس از آویزان کردن کشک و جدا شدن آب توراق ، آب حاصل شده را درون دیگ کوچکتری می ریزند و بر روی آتش قرار می دهند.

هر از چند گاهی مقداری از آب تلف را با قاشق برداشته و روی زمین می ریزند و به آن فوت می کنند ، اگر آب تلف به زمین نچسبد و در هنگام فوت کردن به صورت گلوله به حرکت درآمد نشان از این می دهد که به مقدار کافی جوشیده شده و زمان پیاده کردن آب تلف فرا می رسد.

این کار حدود 3 الی 4 ساعت طول می کشد.

پس از پیاده کردن آب تلف از روی آتش و برای سفت شدن سریعتر قره قروت آن را باید هم بزنند.

پس از سفت شدن آب تلف را به صورت گلوله های کوچک در می آورند.