میخوآهم برآیـت

میخوآهم برآیـت
تَنهــــایےرآ مَعنــے کنمـ !
در سآحِلــ کنار دریــآ ایستاده اے؛
هواےسَرد,
صداےمـُـوج
اِنتــــظاراِنتــــــظاراِنتظـار....
بـــِ خودَتـ مے آیے...
یادت مےآید
نه کَســـے استـــ
که از پُشتــ بـَغلتــ کُند
نـَ دَستیــ که شانــــه هایتــ
رآ بـگیردنـَ
صِدآیــیـ که قشنــگــ تـَر از صدآےدریــــآبآشـد..!.
اِسـمـ ایـن تـَنـهــآیـےاَستــ....