تنهام...

تنهام...
بیشتر از اونی که بتونی درکش کنی تنهام
کاش میفهمیدید پشت خنده هام گریه هامو پنهون میکنم
کاش میفهمیدید گاهی وقت ها که تندی میکنم یا اعصبانی میشم
دست خودم نیست. چون انقدر ضربه خوردم که نمیتونم تحمل کنم ضربه ها دیگرو برای همین همیشه. به سردی جواب هاتو رو میدم
کاش درک میکردید
دنیا مجازی خوبی که داره میتونی پشت عکس های قلابی و عکس های که خودت نیستی به خاطر ترس از شناختن تمام درد هاتوو حرف هاتو بگی
میگن ادم ها که تنهاهستند تنهایشونو تو دنیا مجازی میگذرونن ولی اون های وضعشون خراب تره. دنیا مجازی هم دردشونو دوا نمیکنه
فقط یک دارو هست.. که راحتشون میکنه
اونم مرگه
دعا کنید اون دارو بهم برسه فقط به خاطر یک چیزه که از مرگ میترسم اونم گریه های مادرمه