زندگی پردردسر

زندگی پردردسر
پارت دهم

ویو ریوکی

وقتی وارد کلاس شدیم احساس بدی پیدا کردم یکی افسرده نشسته بود ایزوکو هم داشت فکر می کرد( مثل اسلاید دو ) باکوگو مثل همیشه اعصاب نداشت ، کامیناری هم داشت آواز می خوند

کامیناری: من یه دنکی ام آرزو دارم آزمونو نیفتم
جیرو: هی کامیناری این چه وعض آواز خوندنه

ریوکی به نفس عمیق کشید: دوباره کلاس پر سروصدای خودمون
یائوروزو: استرس که نداری؟
ریوکی: دیروز که بهم درس دادی همه چیز رو فهمیدم پس نه مشکلی ندارم
یائوروزو: خوشحالم که کمکت کردم

رفتیم نشستیم سر جامون که من کردم فعال شد وقتی باکوگو حواسش نبود رفتم رو صندلیش چسب ریختم و برگشتم نشستم

باکوگو برگشت و نشست رو صندلیش که صداش زدم
ریوکی: هی باکوگو تو با این اخلاقت نمی تونی قهرمان شماره‌‌ی یک بشی
باکوگو: چی گفتی نف...
اومد از رو صندلیش بلند بشه بیاد جرم بده ولی چون رو صندلیش چسب ریخته بودم نتونست بلندبشه

باکوگو: این دیگه چه کوفتیه
ریوکی: چی شده باکوگو ترسیدی
باکوگو: چی کار کردی نفله
ریوکی: زدن خودش به کوچه‌ی علیرضا قربانی
باکوگو: هوی با تو اَم هااا

باکوگو که دیگه داشت منفجر می شد از روی صندلیش بلند شد ولی پشت شلوارش چسبیده بود به صندلی و نصف شلوارش تو تنش بود

باکوگو: چی شد؟
که نصف دیگه شلوارش هم افتاد و ایزوکو هم جلوی چشماش رو گرفت
کیریشیما: ای وای داداش چرا این جوری شد
کامیناری: واقعا باکوگو؟ شرت سفید با قلب های قرمز؟

که تو همین لحظه آیزاوا در کلاس رو باز میکنه