تکیه گاه آرزو

((( تکیه گاه آرزو )))

زینتی در این جهان , ای کارگر .

در فراسویِ بیان , ای کارگر .


زندگی با رنجِ تو هموار شد .

شوره زارش , گلشن و گلزار شد .


فتحِ دریا و زمین و آسمان .

حاصلِ رنجِ تو بوده بی گمان .


بر عرقهایِ جبینِ تو , قَسَم .

بر قد و آن قامتی که گشته خم .


بر دو دستِ پینه دار و خسته ات .

بر لبانِ شِکوِه دار و بسته ات .


درشمال و در جنوب و غرب و شرق .

گیتی از رنجِ تو شد , پر زرق و برق .



تا حریفِ صخره یِ صمّا شدی .

دلخوش از فردا و فرداها شدی .



دیدگانت غرقه در دریایِ غم .

سینه ات , سرشار از درد و اِلم .


گر پریشان خاطر و آزرده ای .

گر ستم از چرخِ گردون دیده ای .



* تکسوارِ مرکبِ غیرت , توئی .

* لایقِ گلواژه یِ رحمت , توئی .


آفرین بر همّتِِ والایِ تو .

بر شُکوه و عزّتِِ عنقایِ تو .


* بهرِ ایرانِ من ای شایسته خو .

* شانه هایت , تکیه گاهِ آرزو .


شد عظیما اشکِ میگونِ قلم .

بر دو دستِ پینه دارش : هدیه ام.
=============================
کارگر زاده شاعر= عبدالعظیم عربی از
خوزستان.
( صخره یِ صمّا = سنگ بسیار سخت )