به‌قول یکی؛

به‌قول یکی؛
رشک و حسد، مذهبِ انسان‌های میان‌مایه و پَست‌ئه‌‌؛
به اون‌ها آرامش میده؛
پاسخگوی نگرانی‌هایی‌ئه که به وجودشون دندون می‌زنه و در نهایت روحشون رو ضایع میکنه؛
به اون‌ها اجازه میده تا پَستی، لئامت و حرصِ خودشون رو توجیه کنن، تا جایی که این احساس رو در حکم نوعی تقوا و پرهیزکاری در نظر بگیرن.
این موجودات، قانع شده‌ان که درهای بهشت، فقط برای افراد مُفلس و بدبختی مثل خودشون باز میشه؛
افرادی که در تمامِ مدتِ زندگی‌‌شون، جز دست‌و‌پا‌زدن‌های نخ‌نِماشده برای تحقیر و تحریم‌کردن دیگران (و حتی در صورت امکان، نابودی اون‌ها)، هیچ رد و نشونه‌ی دیگه‌ای از خودشون به‌جا نمی‌گذارن؛
افرادی که با حقیقتِ ساده‌ی حضورشون، فقط بیچارگی و فلاکتِ روح، ذهن و جسمِ خودشون رو به نمایش می‌گذارن.
رحمت و آمرزشِ خداوند نصیبِ کسی باد که احمق‌ها و جماعتِ پَست، به سمتش پارس می‌کنن؛ چون مطمئناً روحِ اون هیچوقت نصیبشون نخواهد شد.