مرا چشمیست - محمدرضا شجریان

یه آهنگایی هستن،
وقتی پلی میشن، ناخودآگاه از دنیایی که توشی، از زمان و مکان فعلی‌ات، جدات میکنن..
نه جیگرشو داری گوششون بدی،
نه دلت میاد ردشون کنی..
کلی صحنه میاد تو ذهنت و غرق میشی تو خاطراتی که این آهنگ‌ها با خودشون حمل میکنن؛
هرچقدر که موزیک میره جلوتر، هی قلب‌ات تو سینه بیشتر مچاله میشه؛ هی نفس‌ات خفه‌تر میشه؛ بغضی گَلوتو فشار میده و به فروپاشی نزدیک و نزدیک‌تر میشی، بدون اینکه بهش برسی..
بعضی آهنگ‌ها، خیلی بیشتر از یه آهنگن، خیلی:_)