چـه غریــبانــه نشـسـتم سـر راهــت که بـیایی

چـه غریــبانــه نشـسـتم سـر راهــت که بـیایی
چـه غـریــبانه غـریبــانه نـوشـتـم کـه کـجـایی

چــه صمــیمانه نـوشـتم کـه تویـی ذوق زبـانم
و تـو انـگار نه انـگار که هـــم صـحبـت مـایـی

چـه یتـیمانـه نشـستـم و نـوشـتم کـه مـرو یار
و تـو رفتــی و مـن و بـرزخ ایـن فصل جدایی

پشــت پای تو هـمه بـاور و ایمـان دلـم ریخت
و قسم میخورم این صحبت خودرا به خدایی

بـه خـدایـی که میان مـن و تو فاصله انداخت
چـه خـدایی که فقـط باب دلش هست جدایی

شـاعران غـربــت غــم بار مـرا شــعرکنــید
بنـویسـید از ایـن زنـدگی تـلـخ از ایـن تنـهایی*