باز آمــدی به بزم باده نوشـان شکیـبا که دلارام عاشقـان شـ

باز آمــدی به بزم باده نوشـان شکیـبا که دلارام عاشقـان شـوی. باز آمـدی که دل بری و جان بیـاوری و نسیـم صبـح صفا در گیســــوی مهــــــرخان بیفکنـی. چه مهــربان یار و چه نیکـو انیس و چه زیبـا ندیم منی ای اهل غمـزه و اغماض، ای مـاه بی مثال! ندیم بدی بودم و ندیده انگاشتی و باز به سراغــم آمــدی! دوباره مرا به میهمــانی ملکــوت می خوانی و شرم، زبان اجابتــم بسته است و بغض حسرت از گذشته ی خویش، راه رهایی از نای بی نوایــی ام می کاود. جفــا کردم، از تو وفــا دیــدم. دیـده به رویت بستم و ابواب عفـو به رویم گشـودی و عـاشقــانه سفیــر رحمت دلدارمان شـــدی. اشــــک انابه و لهیب دل و التهاب نگاهم ببین و ببخشــای و ســـلام صمیــم مرا دوباره پذیر و نامــه ی ضیــافت از من دریغ مــدار! تو رسول نگار و عشوه ی عرش و کرشمه ی احسان حبیب من و بشارت عنایت اویی. ای ماه دلارای صائمان، رمضـــان! به سراچه ی قلب غریبــم خوش آمـــدی! مهجوری من از راه فائزین قــدر، حرمان هماره من است و دلجویــی تو می جویـــم. ســحرت را دوست می دارم و هـلالت بسان ابروی یار است و شبانگاهـت عطر نیایش مولادارد. عطش تو عاشورایی است و صیام، میثاق ما با قیام یاران نینواست. غروب تو، طلوع فرحت ایمانیان است و خرسندی دوست؛ و طلوعت غروب رذیلت و ریمنی در آفاق انفاس روزه دار. رمضـان، ای موسم غفران و غوغـای عفو! تو ضیافت جمع علی جویان و محفل انس عاشقـان مولایـی! عطشناکی ما در رؤیت هلال تو، عطش دیدار امیر عدل و عاطفه، علــی (ع) است. عجبا از این ضیـافت عظما و محفل زیبا و نشور بی همتـــا! اینـک آیا بانگ چاووش رحمـت را می شنـــوی؟ مبــاد از کاروان نیایشــگران و نمـازگزاران و سخا صفتان جدا افتی و ندیم حرمان و حسـرت شـوی. پـروردگـــارا! صـیام و افطـار و سحـر و نیایش و نماز و قنوت و سجـود و رکوع مان، بهانه ی تماشای یک نگاه ناز توست؛ دریغ مان مدار. تشنه ی آب و گرسنه ی طعـام نیستیـم. ما تشنه دیدار توییم ای نور زمین و سماوات! سیـه روییـم و در سپیدی بحر عنـایت خویـش، غسیـل مان کن و با دلی پاکیزه بر خوان ضیافت رمضـان، اذن جـلوس مـان ده. شـکرا که انتظـاری تلـخ به سرآمد و وصل شیـرین یـار، حاصـل شــد. اینـک سپیـده، غالیـه دان عطر نیایـش می شـود. عطش رمضان، تذکار عطش عاشوراست. لب های خشـک روزه داران، حسیـن (ع) را زمـزمه می کنند. تلظی کام تشنـگان، شوق وصال دریای ایثار اباالفضـل (ع) در سـاحل ارادت است. رمضـان، مقدمه ی محـــــرم است. قدر، دروازه ی شهر نینــواست. صیـام، طلیعه ی قیام است و صائمین، طلایه داران سپـاه قــائم آل یاســـین (عج). در بهــار وصتل سالکانیم و توفیق حضــوری دوباره در حلقه ی صالحان و دلدادگان دلارام یافته ایم و این شایان شـکر در آستـان خالق است. دل هایـمان را فرش راه یار می کنیم و با سوز عاشقـانه و ترنم واژه های زلال وحی، قدوم بهار یاران و فصل وصل بهاری دلان را خوشامد می گوییــم. در ماه قربت و غفـران، حجاب های ظلمت و نور، زدوده شده، جمال بی مثال نگار در رواق دیدگان دلدادگان، هویدا خواهد شد. بیایید حضورمان در میهمانی خدا را باور کنیم، غبار خود از خود بروبیـم و در جریده ی رمضان ثبت نـام کنیــم. یاران رمضان و یاوران عاشورا! گوارایتـان باد خوشگـواری ضیـافت نــــور ای میهمـانـان ملکـــــوت! التمــاس دعـــــــا