آیا وقت آن نرسیده که حالمان خوب شود

آیا وقت آن نرسیده که حالمان خوب شود؟؟؟
همه ی ما آدمها حتما روزی عاشق بودیم یا حتما به کسی علاقمند شدیم و نتوانستیم عشقمان را به طور  مستقیم و غیر مستقیم ابراز کنیم و یا حتما کسی با دلیل و بی دلیل تنهایمان گذاشته و رفته...و یا حتما کسی دوستمان داشته که قسمت نبوده باهم باشیم...همه ی ما آدمها حتما روزی اشک ریختیم و مردیم و زنده شدیم از نو...و حتما بی نهایت بار لحظه های گذشته را تکرار کرده و اشک هایمان را به هق هق تبدیل کرده ایم...اما آیا وقت آن نرسیده که دیگر حالمان خوب شود؟؟چاره ی کار لبخندهای قسطی و خنده های مصنوعی و فراموشی های قرصی نیست...چاره ی کار دوست داشتن خودمان است...باید توی چشمهای خودمان زل بزنیم و رک و راست با آنها حرف بزنیم،چند روزی به خودمان فرصت بدهیم،فقط چند روز برای ریختن اشک هایمان!!و اگر بعد از چند روز ته کاسه ی چشممان اشکی باقی ماند باید با دستمالی اشکش را بگیریم و بچلانیم پای درخت لبخندمان...یادمان نرود خیلی وقت است که حال خوب منتظرمان هست...یادمان نرود که کسی جز ما نمیتواند دست لبخند را بگیرد و نازش را بکشد و قربان صدقه اش برود و انگشتری دستش کند و به عقد لبهایمان در آورد...