خود » جهنم ماست و جالب » اینجاست که سازنده این جهنم ما هس

خود » جهنم ماست و جالب » اینجاست که سازنده این جهنم ما هستیم. خود ما آنرا می سازیم و
از آن رنج می بریم. اما می توانیم دیگر این جهنم را نسازیم تا از رنج و درد رها شویم. هرگاه که دیگر « خود به وجود نداشته باشد رنج و درد نیز وجود نخواهد داشت و تو در شادمانی بسر خواهی برد. طبیعت ما شاد بودن است. رنج بردن پدیده ای است ساختگی. اما شادمانی ساختگی نیست. شادمانی همین حالا در زیر لایه های
رنج، همچون رگه ای زیر زمینی وجود دارد. لازم نیست شادمانی بیافرینی. شادمانی از قبل وجود دارد. تو فقط رنج و درد نیافرین. راز آفرینش رنج و درد در « خود » است. و رهروی بمعنای بی « خود » شدن است. از همین لحظه وجودت را برتر یا پست تر نینگار. هر
دوی اینها بازتاب هایی از « خود » تو هستند. وجودت را کس یا ناکس مپندار. هر دوی اینها بازتابی از « خود » تو هستند. تلاش کن دست « خودت را رو کنی و در را به رویش ببندی. ممکن است «خود » تظاهر به فروتنی کند و با گفتن « من بسیار فروتن هستم، هیچکس دیگر فروتن تر از من نیست »، بکوشد از دری دیگر وارد شود.