راه

راه



راه رفتن خوب است. همیشه خوب بوده است. همیشه به درد می‌خورد.
وقتی که فقیری و کرایه‌ی تاکسی گران تمام می‌شود.
وقتی که ثروتمندی و چربی‌های بدنت با راه رفتن آب می‌شود.
اگر بخواهی فکر کنی می‌توانی راه بروی.
اگر هم بخواهی از فکر خالی بشوی باز هم باید راه بروی.
برای احساس کردنِ زندگی در شلوغی خیابان‌ها باید راه بروی
و برای از یاد بردنِ آزار و بی‌مهری مردم باز هم باید راه بروی.
وقتی جوانی. وقتی پیری. وقتی هنوز بچه‌ای. هر توقف یعنی یک چیز خوشمزه.
برای توقف بعدی باید راه رفت...