یر

ﺧـــــیرﻩ ﺑﻪ ﻣــــﺮﺩﻡ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ
تنهــــﺎﯼ تنهــــﺎ
نه کسی حالمـــــ ﺭﺍ ﻣﯿﭙﺮﺳﺪ
نه کسی ﻫـــــﻮﺍﯾﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ!
ﻋـــــیب ﻧــــﺪﺍﺭﺩ
ﺳـــــﺎل هاﺳﺖ به ﺍﯾﻦ ﺯندگـــــی ﻋـــــﺎﺩﺕ ﮐــــﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺁﺷـــــﻨﺎﻫﺎﯾﻢ: ﻏــــﺮیبه ﻫﺎی هســـــﺘﻨﺪ
که تنهـــﺎ ﺍﺳﻤﺸﺎﻥ ﺭﺍ میدانمــــ !