عزیز من

عــــزیز مــن ....

هــــیچگاه در زندگــــیت به تخــــیلات وابــــسته نشو
دوست داشتن عــــیب نیست ، دوست داشتن دلــــت را روشن میکــــند
اما ...
زمانی دلچســــب است
که دریــــچه ی دلــــت بــــه روی افکــــارت باز بــــاشد
مبادا چراغ ذهنــــت زیر آتیش قلــــبت گــــم شود

بگــــذار فکــــرت روشــــنایی مســــیرت باشد ...

نیمه گمشــــده در دونفــــره های پاییزی و برفی و بهاری نیستــــ . اگر بود اســــمش گمشــــده نبود . اگر دیــــدی بــــدان تا ابــــد به همان هــــوای دونفــــره تعلق دارد

دلــــت را به حــــرف های پــــوچ خوش نکن . آدم ها هیچ گــــاه عــــوض نمی شوند . تو مسئــــول چسباندن روح ترکــــ خورده ی آدم ها نیستــــی . به قیــــمت خراش خوردن روح خودت تمام میشــــود .

بنویس "روابــــط قــــبل از وصــــال" . بخوان "قحــــطی زده ی محتــــاج به باران"
نصیــــب قحــــطی زده چیزی جز "ســــراب" نیست .
ســــراب ، ســــرابه

دختــــر سرزمینم ...
پســــر سرزمینم ...
اون کـــسی که به دنبــــال آنــــی به جـــای خودش ، رد پایــــش را نمایش می دهد .

بگــــذار فکــــرت روشــــنایی مســــیرت باشد ...