نکته‏ها و پیام های سوره واقعه آیات 1-6:

نکته‏ها و پیام های سوره واقعه آیات 1-6:

1- در وقوع قیامت و زلزله‏های سخت آن تردیدی نیست . اصولا هر کجا وقوع امر و حادثه‏ای قطعی باشد، برای بیان آن می‏توان از فعل ماضی استفاده کرد. لذا بسیاری از آیات در باره قیامت، با فعل گذشته بیان شده است. «إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ»
چنانکه با دیدن سیل بزرگی که به سوی شهر حرکت می‏کند، می‏توان گفت: سیل شهر را برد، با این‏که هنوز سیل به شهر نرسیده است.

2- جمله‏ «لَیْسَ لِوَقْعَتِها کاذِبَةٌ» یعنی هنگامی که مردم وقایع پیش از قیامت را ببینند، با تمام وجود آن را باور خواهند کرد. در قرآن، آیات دیگری نظیر این آیه آمده است، از جمله:
«فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ» « غافر، 84» زمانی که عذاب را دیدند، گفتند به خدا ایمان آوردیم.
«لا یُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّی یَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِیمَ» « شعراء، 201» تا لحظه دیدن عذاب دردناک، ایمان نمی‏آورند.
«لا یَزالُ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی مِرْیَةٍ مِنْهُ حَتَّی تَأْتِیَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً» « حج، 55» کفار همواره در شک و تردید هستند تا آنکه ناگهان قیامت به سراغشان آید.

3- امام سجاد علیه السلام فرمودند: به خدا سوگند! واقعه قیامت، دشمنان خدا را به دوزخ فرومی‏آورد، «خافِضَةٌ» و اولیای خدا را به بهشت بالا می‏برد. «رافِعَةٌ»
آری، عزّت و ذلّت، بلند مرتبگی و پستی واقعی در آن روز معلوم می‏شود که بزرگان گفته‏اند: «الفقر و الغنی بعد العرض علی الله» « غررالحکم »، فقر و غنای واقعی پس از آنکه اعمال بر خدا عرضه شود، معلوم گردد.

4- وضع زمین و کوه‏ها در آستانه قیامت‏:
زمینی که آرامگاه و استراحتگاه بود، «الْأَرْضَ مِهاداً» « نبأ، 6» و برای امرار معاش بر پشت آن راه می‏رفتیم و تلاش می‏کردیم، «فَامْشُوا فِی مَناکِبِها» « ملک، 15» در آن روز ناآرام و بی‏قرار می‏شود؛ زلزله‏ای بی‏سابقه و بی‏نظیر رخ می‏دهد که زمین به شدّت می‏لرزد، به گونه‏ای که خداوندِ بزرگ، به آن عظیم می‏گوید. «إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَیْ‏ءٌ عَظِیمٌ» « حج، 1» کوه‏ها با آن همه سنگینی و ریشه‏ای که در عمق زمین دارند، از جای کنده و روان شده، «سُیِّرَتِ الْجِبالُ» « نبأ، 20» به شدّت به هم برخورد می‏کنند، «فَدُکَّتا دَکَّةً واحِدَةً» « حاقه، 14» تا خرد و متلاشی شده، «بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا» و تبدیل به سنگریزه و ذرّات پراکنده می‏شوند، «هَباءً مُنْبَثًّا» وآن ذرّات در اثر فشار، مانند پشم حلاجی شده ریزریز شوند، «کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ» « قارعه، 5» و مانند غباری در هوا پراکنده شوند «فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا» و این همان ماجرای آغازین آفرینش است: «وَ هِیَ دُخانٌ» « فصلت، 11»

5- قیامت، تنها واقعه‏ای است که نظیر و مانند ندارد.

6- در تبلیغ، آنگاه که در مقام هشدار به امری مهم هستیم، با حذف همه مقدّمات، به اصل مطلب بپردازیم.

7- انکار قیامت، فقط در دنیا و در شرایط رفاه و غفلت است، همین که نشانه‏های قیامت آشکار شود، دیگر کسی آن را انکار نمی‏کند.

8- تا فرصت هست، قیامت را باور کنیم که پس از وقوع، نتیجه‏ای جز شرمساری ندارد.

9- قیامت، هنگامه‏ی فروپاشی پندارها و تجلّی حقایق است. (شکست و سقوط عدّه‏ای و پیروزی و صعود عدّه‏ای دیگر)

10- زلزله قیامت بسیار سخت و بزرگ است.

11- در آستانه قیامت، وقوع زلزله‏ها و رانش‏های زمین و کوهها حتمی است.