من به آن خنده ی زیبای تو عادت دارم

من به آن خنده ی زیبای تو عادت دارم
به تو و صحبت گیرای تو عادت دارم

حس و حالی،نفسی،خستگیم را نبرد
تا به آن طعم خوش چای تو عادت دارم

کاسه ی نذریت و در زدن و لحن سلام!
به نجیبانه بفرمای تو عادت دارم

سهم چشمان من از دیدن خوبان کم نیست
جور دیگر به تماشای تو عادت دارم

وا کنم لب به سخن با خودم و می خندم
دست من نیست ،به رویای تو عادت دارم

می شود خاطره ام تازه ،بگو نامم را
گرچه با گفتن (آقای....)تو عادت دارم