ای فرزند آدم...

ای فرزند آدم...
هر که دل به دوستی کسی بندد
سخنش را راست می داند و تایید می کند ...
هر که از دوستی کسی خشنود باشد
از کارهای او خشنود می گردد ...
هر که به دوستی کسی اعتماد کند
به او اعتماد می کند ...
هر که به دوستی کسی مشتاق باشد
در حرکت به سوی او سستی نمی کند ...
پس چرا ... ؟!!
چرا ... ؟
چرا ... ؟

پس چگونه کتابم را زیر پا می نهی
و دنیا را بر سر خویش می گذاری !
چگونه خانه خویش را برافراشته ای
اما خانه مرا فرو میریزی ؟!
چگونه به خانه خود دل می بندی
اما از خانه من می گریزی ؟ ...
مساجد خانه های من در زمین هستند.
آیا می شود کسی به دیدن من بیاید و در خانه ام قدم بگذارد ،
اما از او پذیرایی نکنم و میهمان خود را گرامی ندارم ؟! ...